יְהוֹשֻׁעַ בֶּן פְּרַחְיָה וְנִתַּאי הָאַרְבֵּלִי קִבְּלוּ מֵהֶם. יְהוֹשֻׁעַ בֶּן פְּרַחְיָה אוֹמֵר, עֲשֵׂה לְךָ רַב, וּקְנֵה לְךָ חָבֵר, וֶהֱוֵי דָן אֶת כָּל הָאָדָם לְכַף זְכוּת:
Otrzymali go od nich Yehoshuah ben Prachya i Nitai Ha'arbeli. Yehoshua ben Prachya mówi: Zrób sobie nauczyciela. [Rambam wyjaśnia: Nawet jeśli nie nadaje się do bycia twoim nauczycielem, nadal uczyń go swoim nauczycielem i nie ucz się sam. I słyszałem: „Zrób sobie nauczyciela”, od którego się uczysz nieustannie i nie uczysz się dzisiaj od jednego, a jutro od drugiego. I chociaż powiedzieli (Avodah Zarah 19a): „Jeśli ktoś uczy się Tory tylko od jednego mistrza, nigdy nie widzi znaku błogosławieństwa”, już wyjaśnili: To prawda w przypadku svara (wyostrzenie w dialektyce po tym, jak „substancja” ma zostały nabyte), słuchanie svara wielu jest korzystne dla każdego; ale w gemara (zdobycie samej „substancji”) jeden mistrz jest lepszy, aby uniknąć różnic w sformułowaniu tego samego (nauki ustne)] i zdobyć sobie przyjaciela, [nawet jeśli jest to dla ciebie bardzo kosztowne i musisz dużo wydać, aby zdobyć Jego miłość. Nie można jednak powiedzieć: „Zdobądź dla siebie nauczyciela”, jako że nauczyciel jest zobowiązany uczyć za darmo] i osądzaj każdego człowieka na wadze zasług. [Dzieje się tak, gdy akt jest w równowadze, a po jego czynach nie można odróżnić, czy jest on prawy, czy zły, i dokonuje czynu, który pozwala sądzić go na wadze zasługi lub winy; jest to droga miłującej dobroci, aby osądzić go na wadze zasługi. Ale jeśli ktoś jest utwierdzony w złu, wolno mu osądzać go w skali winy, ponieważ stwierdzili oni tylko (Szabat 97a): „Jeśli ktoś podejrzewa niewinnego, zostaje uderzony w jego ciało”, co oznacza, że jeśli podejrzewa niegodziwego nie jest porażony.]
Shenei Luchot HaBerit
The way the Israelites rehabilitated themselves for shortcomings in appreciating the relative significance of spiritual food, i.e. the value of their souls, was that while they stood pressed together, they prostrated themselves before G–d and suddenly did not find themselves hemmed in any more. The tightness experienced while standing symbolized the smelly drop of semen, their putrid origin, whereas the spaciousness experienced when prostrating oneself before G–d represented the spiritual uplift experienced by their souls. As long as their concerns had been centered around physical progress the Rabbis' injunction not to be boastful, not to "make waves," was fully applicable. Hence, even while in the precincts of the Temple, they experienced the tightness of space. Only when their main concern had become a spiritual one did they no longer find space confining. It is the mark of a truly great Torah scholar that he becomes more and more humble. Our sages have already said that "whoever raises himself up, will experience that G–d will lower him" (Eruvin 13b). The reverse is also true. The author of the Mishnah simply gave us a recipe. If someone desires prominence in this world, i.e. he stands upright, עומדים, he will experience that space in this world is at a premium, צפופים; if, on the other hand, he is prepared to prostrate himself before the Lord, to assume a low profile, he will find רווחים, that there is no shortage of space. This is the way to rectify any error one had committed in the direction in which one was headed, i.e. לאן אתה הולך, meaning that no disqualification would be found in the way one utilizes both one's physical and one's spiritual "bread." This then is the moral message of "no disqualification was found in the Omer," etc. We have been exhorted by our sages (Avot 1,6) to appoint a Torah authority for ourselves, i.e. עשה לך רב, and the Talmud (Sanhedrin 19b) said that anyone who teaches the child of his neighbor Torah is equivalent to having given birth to him. This statement refers to the soul of the person, since Torah is like a soul to a body.
Ask RabbiBookmarkShareCopy
